X
تبلیغات
مصرشناسی - علم در مصرباستان

مصرشناسی

تالیف و ترجمه

با عرض پوزش از خوانندگان عزیز

تصاویر وبلاگ بزودی ترمیم می شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم فروردین 1390ساعت 19:13  توسط مهندس نائینی  | 

اندازه گیری

 

دانش اوزان ومقیاس ها برای دوام بدون مشکل بوروکراسی مصری  

ضروری بود. این موضوع در صحنه های مقبره ای که نشان میدهد  

کاتبان مقدارغله یا احشام را ثبت یا حساب می کنند و از جیره ها واوزان 

اندازه گیری شده ی مس بدست آمده در دیرالمدینه و نیز تصاویر توزین  

قلب در کتاب مردگان کاملا ً مشهود است. واحد اصلی اندازه گیری کیوبیت(ذراع) شاهانه معادل (4/52) سانتیمتر بود، تقریباً طول ساعد یک مرد و با هیروگلیف   نشان داده شده است.کیوبیت شاهانه شامل 7 پهنای کف دست بود که هرکدام شامل 4 عرض انگشت شست (28 تا برای کیوبیت) میشد. هنرمندان بطور کلی برای پیاده کردن طرح هایشان از یک شبکه بندی استفاده کردند و تا پایان دوره واسطه سوم(1069 –747پ.م) «کیوبیت کوتاه» متشکل از 6 کف دست (9/44) سانتیمتر که تقریباً طول آرنج تا نوک شست (45) سانتیمتر بود را بکار میبردند.

میله چوبی کیوبیت طول ۳/۵۳ سانتیمتر

 

از دوره مربوط به سائیس (664-525پ.م) به بعد کیوبیت شاهانه توسط هنرمندان استفاده شد. از طرفی در طول تصرف ایرانیان گاهی کیوبیت شاهانه ایرانی معادل (2/64) سانتیمتر استفاده میشد، گرچه یک کیوبیت مرجع برای کیوبیت شاهانه ایرانی در آبیدس اندازه گرفته شده که درواقع 85/63 سانتیمتر درازا دارد.

 

قطعه ای از میله کیوبیت از سنگ شیست طول ۲/۱۵ سانتیمتر

 

 طول رمِن دوتایی مساوی قطر مورب مربعی بود که طول اضلاع آن معادل یک کیوبیت شاهانه (07/74) سانتیمتر است. رمن دوتایی به چهل واحد کوچک 85/1 سانتیمتری تقسیم میشد که بهمراه تا (یا مه- تا) معادل 100 کیوبیت شاهانه برای نقشه برداری از اراضی استفاده میشد.

مساحت توسط ستجت معادل (100 کیوبیت مربع) که بعدها آرورا نام گرفت اندازه گیری میشد. شماری از میله های اندازه گیری شامل آنهایی که بوسیله صنعتگران و نقشه برداران استفاده شده بود بجا مانده است. آگاهی های بسیار جزئی از کیوبیت ها از اندازه های معمولی که بطور قابل ملاحظه ای در معرض تغییر قرار داشت حاصل نمیشد بلکه از میله های کیوبیت تشریفاتی معابد که در سنگ بریده و در آنجا باقی می ماند یا گاهی با مقامات رسمی دفن میشد بدست می آمد. این ابزار همچنین با اطلاعات مفید دیگری مثل ترازهای سیلاب یا رفرنسهایی برای نوم ها (ایالات)حکاکی شده بودند. برای مساحی اراضی از یک ریسمان گره دار استفاده میشد، برای اراضی یی که مرزشان با سنگ مشخص میشود، به همان صورتیکه در مقبره منا در تبس به تصویر کشیده شده.

 

اندازه گیری اراضی با استفاده از یک طناب

 

وزنه ها نیز عموماً استفاده میشدند و شمار زیادی از آنها از جنس سنگ، سفال و برنز بود که از حفاری ناکاده مربوط به دوره پیش دودمانی (3500-3100پ.م) بجا مانده است. تعدادی از وزنه های دوران دودمانی حکاکی شدند درحالیکه دیگر وزنه ها به شکل سرگاو نر، احشام یا دیگر حیوانات هستند.

وزنه ها طبق سنت در واحدهایی معروف به دِبن با وزنی معادل 3/93 گرم ساخته شدند. اما بعد از سلسله دوازدهم (1985-1795پ.م) این واحد با ضمیمه شدن کایتِ 9 تا 10 گرمی و افزایش خود دبن به 10 کایت تغییر کرد.

دبن پیمانه ای برای مس، نقره یا طلا بود درحالیکه کایت تنها برای اندازه گیری نقره یا طلا بکار می رفت. آنها برای توصیف ارزش معادل یک واریته زیاد ازکالاهای غیر فلزی بکار می رفتند بنابراین یک نظام ارزشی بدوی را در اقتصاد غیر پولی دوره فراعنه شکل می دهند. مقیاس هایی نیز برای ظرفیت وجود داشت، برجستهترینش هنو    معادل (47/0) لیتر بود، 10 هنو یک هکات معادل 77/4 لیتر میشد و یک خار 160 هنو معادل (2/75) لیتر را تشکیل میداد. هنو میتوانست به واحدهایی به کوچکی کسر 32/1 و نیز کسر یک سوم معروف به خای تقسیم شود. کاتبانی که میزان غله را اندازه گیری می کنند در مقبره منا به تصویر کشیده شدند.        

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386ساعت 20:38  توسط مهندس نائینی  |